Het fort is werkelijk een onderdeel van mijn leven geworden.

‘Mijn favoriete plekje op het fort is het terras, een hele fijne, welkome plek. Best groot en tegelijkertijd intiem. Je kunt er met een groep zitten, of rustig alleen. Soms met muziek, en altijd met leuke bediening. Het herinnert me aan het gepionier van de beginfase: ooit wisten Karin en ik de allereerste terrasstoelen voor een habbekrats op de kop te tikken.’ Aldus Marieke Fieten, lid van de Raad van Toezicht (RvT) van Fort Maarsseveen.

‘In 2015 werd ik, vanwege mijn werk bij de RABO-bank, gevraagd om mee te kijken naar de financiering van het pontje. Voordat ik het wist zat ik in het bestuur. Het gedoe van de beginjaren vroeg veel van me en op zeker moment had ik die tijd gewoon niet meer. Maar ik wilde wel betrokken blijven. Ik had bij TIAS mijn Raad van Toezichtopleiding afgerond en ben overgestapt. Zo kwam er ruimte om ook gewoon als bezoeker naar het fort gaan. In de raad ben ik inmiddels de langst zittende; daarmee vertegenwoordig ik ‘de historie van het fort’.

Terwijl het bestuur verantwoordelijk is voor het regelen van de dagelijkse organisatie en het behoud van het fort, houdt de RvT toezicht op die besturing: zijn de jaarrekening en jaarplannen in orde, en wordt er in lijn met de statuten geacteerd? Daarnaast zijn we sparring partner voor het bestuur, bijvoorbeeld als er verduurzamingsplannen worden gemaakt. En tenslotte zijn we formeel werkgever van het bestuur, maar dat speelt minder in een vrijwilligersorganisatie.

Los van de verschillende verantwoordelijkheden vormen bestuur en RvT samen een team. Wij komen elk kwartaal bij elkaar en zoveel vaker als nodig is. Dan kijken we terug en vooruit. Soms op vaste momenten, zoals bij de jaarafsluiting. En in november kijken we naar de plannen voor het komende jaar. Wij vergaderen als RvT alleen met z’n drieën als er iets aan de hand is. En dat is gelukkig heel lang geleden. Met de verdere professionalisering, komt er wat meer zakelijke afstand tussen bestuur en RvT. En tegelijkertijd zijn we gewoon één clubje. Omdat we het voor het fort doen, waarvoor we allemaal een enorm warme plek in ons hart hebben.

Dat het de laatste jaren voor het bestuur wat minder hectisch is, is allemaal dankzij de vrijwilligers die hier in hun vrije tijd met hun hele ziel en zaligheid een steeds fijnere plek van maken. Het is echt prachtig om te zien wat er in de afgelopen elf jaar aan progressie is geweest. Wij zien dat en waarderen dat en zijn er als RvT onwijs blij mee. Want het fort kan alleen maar bestaan bij de gratie van de vrijwilligers. De vrijwilligersborrel, al dan niet rond oud en nieuw, is daarom echt superbelangrijk, om te zeggen “Dank je wel!”. Er ontstaat gewoon een nieuwe gemeenschap en ieder heeft daar een rol in.

Die gemeenschap is wat mij ook al jaren bindt. Het fort is werkelijk een onderdeel van mijn leven geworden. Mijn dochter werkt hier inmiddels ook. En als ik mijn verjaardag vier of iets organiseer voor mijn netwerkclub, doe ik dat hier. Tja, dat pionieren in het begin was leuk, maar ook spannend of we het zouden redden. Dit vind ik een fijnere fase, als ik eerlijk ben.’